Legenda o Klimczoku
Legenda Klimczoka opowiada o pochodzącym ze szlachetnego rodu synu Klimczoku (dawniej Klimczaku), który jak to rasowy zbójnik bogatym zabierał a biednym dawał.
W jednych wersjach legendy pchała go do tego złość na bielskiego, zamkowego pana i stosowany przez niego ucisk poddanych, w innych wzajemna, a trudna do zrealizowania miłość do mieszkającej na zamku księżniczki Klementynki. Harnaś miał się ukrywać w mierzącej sobie 26 m jaskini na zachodnich zboczach Klimczoka, w XIX w. nazwanego tak zresztą na jego cześć.
Opowieści o Klimczoku powstały przypuszczalnie na kanwie historii trzech XVII-wiecznych rozbójników noszących to samo nazwisko, których postępowanie z utrwaloną przez legendę zacnością Klimczoka miało zgoła nic wspólnego. Mateusz i Wojciech Klimczakowie łupili bowiem kogo, co i gdzie się dało, także księży i kościoły czym wzbudzali oburzenie nie tylko wśród władz, ale i prostego ludu. W „nagrodę” za swoje czyny zostali powieszeni za żebro na haku.
Inny Klimczak – Jan hulał po górach ile dusza zapragnie biorąc od innych… szczególnie dla siebie. Ale że podczas wojny ze Szwedami odznaczył się bohaterstwem, król Jan Kazimierz ratując mu głowę za wcześniejsze przewinienia, jego i jego kompanów ułaskawił.